Acele et.

Islanmak istiyorsa çatlamış saçların
Bahar kokulu toprağın yüreği gibi
Yağmur sonsuza dek yağmayacak
Acele et
Aç göğsünü ufuklara şimdi durmadan kalbin

Acele et
Yıldızların arasından senin yıldızını göreceğiz
Ve senin çiçeğini çiçeklerin arasından
Bir defa koparacaklar
Bir defa kopacak son fırtına
Bir tane sen, bir defa sen, bir defa son

Bir daha şimdi olmayacak
Bu şarkıyı bir daha duyamayacaksın rüzgarın kucağında
Bu dans, ağaçların dansı bitecek Güneş batmadan
Bir defa doğacaksın
Ve bugünkü Güneş bir defa doğacak
Bakınca ruhunla bak gözlerine kadının
Acele et batıyor Güneş

Bugünün cenazesini kaldırmadan dün geceki gibi
Hücrelerinle kokla tabiatı, bir daha dokunamayacaksın
Bir daha kapanmayacak gözlerin, hücrelerinle uyu
Bu elmayı santim santim ye, tüm yapraklarını öp çiçeğin
Acele et kervan göçüyor
Bitmez sandığın yolun yarısına bir çırpıda geldiğin gibi
Bir çırpıda son çırpınış, son defa son dalga gelecek
Okyanusun karnına göçtüğün zaman acele etme
Sonsuzluğa yetecek vaktin olacak
Muhammed Bozdağ

 

---

HAYALİYLE CENNET OLDU BU BATAK
Bir ıstırap verdin bana
İç dedin
Gözlerimden yudum yudum içmişim
Daracık dünyaya saçılmış kalbim
Saçlarımdan püfür püfür dumanlar
Tutam tutam, avuç avuç saçlarım.

Bir dağ yaptın yollarımda
Geç dedin
Tepe taklak, baş üstünde geçmişim
Zulüm kustu zalim mahluklar bana
Yüreğim kan, ciğerim alev alev
Parça parça, bölük pörçük yüreğim

Duyguları tek tek dizdin yoluma
Seç dedin
İçlerinde sevgi vardı, kin vardı
Kan doldu gözlerim, kin doldu
Sevsem ateş, sevmesem bin bir ateş
Ezdi beni, yıktı beni aşklarım.

Ümitleri kapattın sımsıkıya
Suç dedin
Dağlar ördün aramıza, diken diktin
Delinmez dağ parçaları, aşılmaz bu yol
Ayaklarım delik deşik, kucağımda dağlarım
Yapayalnız, hüngür hüngür ağlarım.

Lanet ettim bu karanlık döngüye
Çık dedim
İç döngüler batak gibi, çıkılmaz
Al ellerim...Al kan olmuş yüreğim
Bana beni bilen tek Rabbim yeter
Hayaliyle cennet oldu bu batak
Rahmetinde sımsıcacık ellerim
Muhammed Bozdağ 

---

DARACIK MENZİLİMDE BİR AĞACIM VARDI

Daracık bir menzil burası, bir avuç kadar dar
Ağaç ol, konuşurum, duy beni yeter
Ayrı dünyamızda olsun, duyarım seni
Yürek olsun sende, sevgi olsun
Olsun, yeşillik yeşersin yerinde
Sen şen ol ağacım, tüm dünya kadar

El pençeyim, mahzunum bugün
Bekleşen ruhlarımızda dolaşan asırların rüzgarında
Dans ederken engin eğlencelerinde sen
Mahzunum, dostsuzum, yalnızım
Evladım bile unuttu beni, dağlarım unuttu
Kokularını paylaştığım çiçekler şimdi
Ve varlığımı paylaştığım fani “sevdiğim”
Şimdi senin göğsünde şenliği hayatın
Bağrındaki kuşlardan biri de ben değilim

Benim selvimi özlüyorum şimdi
Başımı okşayan bir şefkat eli vardı
Dünyayı görürken gözlerim
Göğsünün sıcaklığında kaybettiğim
Şimdi başım senin kollarında selvim
Senin dallarında ellerim

Saçlar yemyeşil de olurmuş
Çiçeğe dönermiş dudaklar
Emanet bedenimi özlüyorum şimdi
Bahçendeki çiçeklerde kendimi arıyorum
Yaprak yaprak inleyişlerini duyuyorum
Bir zikir günü ki bugün gecemi kaplar
Fani ağacım başucumda, sevdiğim ağacım
Bugünkü günüm bir gün senin de gecene dolar
Sendeki emaneti de teslim alır toprağın

Bir gün seninle de kavuşacağız
Kana yaprak kemiğe odun
Bedenimiz eriyip gitmiş olacak
İkimizin ağacı doğacak yeniden
Çürümezse benim bir mezar başlığım
Senden bir kaç odun parçası
Ve benden bir kaç kemik kalacak
Ve eğer senin de bir ruhun olursa
Bahçemiz ikimizin olacak

Şimdi Baki’yi özlüyoruz birlikte
Fenadan bekaya seyahatin hayalleri
Bu bir avuç, bu daracık menzilde
Tek tesellimiz bizim şimdi
Muhammed Bozdağ 

---

Gerçek Muhabbet

Çiçeklerin dudaklarından yalnızca arılar mı öper?
Yalnızca rüzgar mı okşar ağaçların saçlarını?
Yıldızlar mı halay çeker dilber yüzlü Ay’ın çevresinde
Kıskanmamak elimde değil
Ben de varım diye haykırırım gizlendiğim mağaradan
Ben de arıyım, ben de rüzgarım, ben de yıldızım
Benim yıldızım
Ben de varım diyen dünyalar sıyrılır aradan.

Dalgalarla dans eden ördeklerin dünyasını
Arılarla dans eden çiçeklerin dünyası kucaklar
Ocaklar tüter bizim mağaramızda, ocaklar söner
Dünya döner, yürekler döner, güneşler dinler
Ellerim şakağımda karanlık, toprağım ıslak
Tamtamlar yükselir dışarıdaki bahardan, kokusunu alırım.
Kış gider, yaz gelir, gizlendiğim mağarada
Ben hala yalnız kalırım.

Başımın tepesine bir hayat damlar buluttan
Dağdan fışkıran volkan gibi ben mağara adam
Toprağın arasından başımı kaldırırım yemyeşil
Bahar mevsiminde
Neredesin dar kafesimde özlediğim Güneş
Neredesin yüreğimde gizlediğim sevinç derim
Sıyrıldığım mağaradan yağmur gibi haykırırım
Cennet gibi bir dünya sıyrılır aradan

Çiçeklerin dudaklarındaki aşkı anlatamam
Anlatamam ovalarda kelebeklerle sevişmek nasıl bir duygu
Yıldızlarla göz göze gelince bulutlar bizi yalnız bıraktığında
Ağustos böcekleriyle muhabbetimizi
Oynaşmalarımızı denizin dalga dalga kucağında
Sırrımızı sadece sen biliyorsun
Anlatamam, kendimi ateşe atamam.
Muhammed Bozdağ